Zapraszamy

Do zrobienia zdjęcia zbieraliśmy się oj, bardzo długo- na początku oczywiście nie wiedziałam, że w Białymstoku można zrobić zdjęcie i wystarczy, że zostanie ono wysłane do weta w Olsztynie-stąd też tyle zwlekania. Jednak udało się i wreszcie piękny wpis w rodowodzie jest

Wszystko poszło gładko i sprawnie, Varguś jako pies bardzo cierpliwy pozwolił ułożyć się w niewygodnej pozycji. Mało tego, Varga trzeba było dwa razy układać, bo za pierwszym razem zdjęcie nie chciało się cyknąć . Ale chłopak nie opierał się i wszystko poszło pięknie.

Także prześwietlenie mamy wreszcie za sobą. Teraz czeka nas bonitacja- mam wielką nadzieję, że w październiku uda nam się pojechać na Litwę i tam ją zrobić…..

Do Krakowa wyruszyliśmy o 6 rano (pociągiem). Był to pierwszy raz, kiedy Varg jechał pociągiem i pierwszy raz, kiedy jechał tylko ze mną i Pawłem tak daleko. Jak chyba wszyscy wiedzą, Varg najbardziej szaleje za moim Tatą-a tutaj musiał wytrzymać bez niego… Ogólnie rzecz biorąc, jestem BARDZO zadowolona z podróży- Varguś cały czas spał spokojnie, tylko z początku zdarzyło mu się nieco obszczekać konduktora (w końcu co taki facet sobie wyobraża, wchodząc do jego-Varga-przedziału?! ), a potem- było to już dla niego zupełnie obojętne, czy do przedziału ktoś wchodzi, czy też może ktoś przeciska się po korytarzu; ilość osób w przedziale- także. Nawet jak jechaliśmy z dodatkowymi 4 osobami… Co tam! Przecież zawsze można się wyłożyć na ziemi i przytulić do czyjejś stopy . Varg takim zachowaniem zdobywał sobie sympatię obcych ludzi. Gdy na niego patrzyli- uśmiechali się, a on mógł spokojnie spać.

W Krakowie byliśmy przed 16. Całe szczęście, że akurat w pobliżu dworca była moja koleżanka- Magda, bo gdyby nie ona, to chyba byśmy na spotkanie nie trafili (mapki oczywiście nie wzięłam) Wielkie dzięki jej za to, że zaprowadziła nas na przystanek i wsadziła do odpowiedniego autobusu.

Będąc już na spotkaniu Varg chyba stwierdził, że warto było przebyć taki kawał drogi, bo biegał szalenie uśmiechnięty, dumny i non stop zaczepiał Donę, która musiała mu sie bardzo spodobać . Ja natomiast byłam zachwycona nowo poznanymi Wilczakami- już tak dawno nie widziałam takiej grupy na raz… Zapoznaliśmy się z właścicielami, pogadaliśmy, zjedliśmy (ja- na spółkę z Grejs;)) i ruszyliśmy na starówkę, gdzie czekała już na wszystkich Gaga z Cheitankiem i Rona z Rodziną. Było super- przemarsz wilczakowy pierwsza klasa , a Kraków pięęękny! I tutaj znów bardzo spodobało mi się zachowanie Varga, bo w wielkim tłumie szedł spokojnie, bez żadnego strachu, na luzie. Oczywiście musiał mieć na oku mnie i Pawła, bo inaczej rozpoczynał poszukiwanie . Wieczorem, gdy już wróciliśmy do domu, reagował na każde moje nawet najmniejsze zawołanie- tak to jest, gdy w nowym miejscu trzeba mieć się na baczności i pilnować pańci. Jednak wciąż zachowywał cudowny spokój. Dopiero w takich momentach raczej nietypowych dla Varga jestem w stanie w pełni docenić jego charakter- opanowany, łagodny i ostrożny, a jednak zawsze mający wszystko pod kontrolą. No po prostu mój siwy skarb . Zmęczeni, poszliśmy spać.

Rano- wystawa. Podobno krakowskie wystawy zawsze są gorące- ta też taka była . Na wystawie spotkaliśmy kolejne, nowe dla nas, Wilczaki. Jeszcze w zeszłym roku bywało, że na wystawie było po 4, 5 psów… a teraz? Było 11 . Bardzo fajnie.

Sędziowanie wypadło dla nas niepomyślnie, gdyż niby wszystko było okej, tylko pani Sędzia nie widziała w Vargu “mężczyzny” , a w Polsce jest już na tyle dobrych CzW, że jest w czym wybierać. Nawet przywitała nas słowami, że jak weszliśmy na ring, to zastanawiała się, czy przypadkiem nie pomyliliśmy klasy. Niestety nie pomyliliśmy . Zeszliśmy z bdb. I właściwie to dobrze, że tak nas oceniono- bo jak teraz o tym myślę, to dla Varga rzeczywiście na pewno przyda się chodzić więcej na rower, szczególnie teraz, gdy mamy już tyle wolnego czasu . Jest delikatnej budowy i nie ma takiej opcji, żeby kiedyś stał się klockiem, ale trochę mięśni zdecydowanie mu nie zaszkodzi…

Po ocenianiu musieliśmy niestety szybko uciekać, bo już o 14 mieliśmy pociąg. także szybkie pożegnanie i już jechaliśmy tramwajem na dworzec. W Zawierciu mieliśmy przesiadkę i tam spotkała nas niespodzianka- “pociąg do Białegostoku jest opóźniony o 20 minut… 40… 55…” - i w efekcie zamiast być w Białymstoku o 23, byliśmy o 24. Potem trzeba było jeszcze dojechać do Supraśla. Podróż powrotna była o tyle cięższa, że z Zawiercia do Warszawy jechaliśmy w 8 osób. Jednak, jak już pisałam, Varg zdobywał sobie sympatię ludzi układaniem się na ich stopach i przytulaniem do ich nóg .

Tak minął nam weekend.

Za gościnę BARDZO, BARDZO DZIĘKUJEMY MAGDZIE I ANDRZEJOWI .

Za dobrą zabawę Wszystkim Obecnym i ich Psom .

Natomiast za pomoc w dotarciu z dworca i na dworzec Magdzie i dwojgu sympatycznym osobom, których imienia nawet nie znam .

Oby więcej takich spotkań!

Zdjęcia będą mam nadzieję jeszcze dziś w Galerii.

Hej!